حیدریم

من فکر می‎کنم یکی از چیزهایی که ما با یاد بگیریم و اگر دارای فرزند هستیم به او هم یاد بدهیم معذرت خواستن است.

معذرت خواستن و طلب بخشش به نظر من یک مسئله‎ی مهم و حتی استراتژیک است.

ما نمی‎توانیم هر طور که دل‎مان می‎خواهد و در هر زمان از شخصی عذرخواهی کنیم. زمان و نحوه‎ی آن بسیار مهم است.

عذرخواهی قاعدتا باعث می‎شود فرد در عین حال به خودش هم احترام بگذارد، اما اگر اصول آن رعایت نشود، بعضا باعث افت شخصیت شما می‎شود.

مثلا نمی‎شود با یک نفر دعوا کنید و تازه ۳ هفته‎ی بعد، یک روز که بیکار بودید، زنگ بزنید و از آن فرد عذرخواهی کنید و یا در دعوا و جر و بحث تان هر چه الفاظ شیک و مترقیانه که از دهن تان خارج شده است را فراموش کنید و زنگ بزنید و عذرخواهی کنید، چون شما قبلا شخصیت طرف را خورد کرده‎اید و با عذرخواهی‎تان به نظر من دیگر کاری از پیش نمی‎برید.

دیگر این که در مقابل خیلی از کارها یک جمله‎ی ببخشید خشک و خالی که انگار از سر اجبار از دهان تان بیرون می‎آید کفایت نمی‎کند و باید کمی آن را شرح و بسط داد.

خلاصه به نظرم معذرت خواهی هنر اجتماعی خیلی مهمی‎ست و خیلی از ما از آن بی‎بهره هستیم.

همچنین به نظرم تکرار عذرخواهی‎ها در امور مختلف، اصل مطلب (که پشیمانی ما است) را لوث کرده و ممکن است طرف فرض کند شما او را خر گیر آورده‎اید و هر چه بخواهید می‎کنید و بعد هم با یک عذرخواهی درصدد به فراموشی سپردن قضیه بر می‎آیید.

دومین مورد که به نظرم خیلی مهم است نحوه‎ی برخورد ما در مقابل کسی است که از ما عذرخواهی می‎کند. قیافه‎ی حق به جانب گرفتن و زخم کهنه را نو کردن و بنا را بر گله گذاشتن، که تو فلان کردی و بهمان را گفتی دیگر کاری از پیش نمی‎برد، آن‎ها را باید همان موقع دعوا می‎گفتید. حالا باید بدانیم طرف از رفتارش پشیمان شده است و نباید در مقابل او حالت تهاجمی و خود برتربینی به خود گرفت و باید با یک جمله‎ی ساده‎ی خواهش می‎کنم قضیه را فیصله دهیم.

فراموش نکنیم که در هیچ دعوایی یک نفر به تنهایی مقصر نیست و کسی که برای عذرخواهی پیش قدم می‎شود احتمالا از ما شجاع‎تر است.

http://linkzan.ir/archives/20756