هرچه به انتخابات ریاست جمهوری نزدیکتر می شویم، بیان ویژگی های کاندیدای اصلح بیش از پیش ضروری به نظر می رسد.

اما کاندیدای اصلح، مگر چه ویژگی هایی دارد که وی را از دیگر کاندیداتورها متمایز می کند؟

اگر نگاهی به بیانات امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری بیاندازیم، به طور کامل به ویژگی های کاندیدای اصلح پی می بریم.

یکی از ویژگی هایی که فرد اصلح دارد و مکررا در بیانات رهبری بر روی آن تاکید شده، داشتن روحیه شاداب و نشاط است.

رییس جمهور آینده ایران باید کسی باشد که دارای روحیه شاداب و پر نشاط، توام با پرکاری باشد تا بتواند ضمن برقراری ارتباط مناسب با مردم، با تلاش فراوان به مردم خدمت کند.

اما این روحیه به چه کار می آید؟

یکی از حرکات ارزنده دولت آقای احمدی نژاد، برنامه سفرهای استانی بود. برنامه ای که مقام معظم رهبری نیز از آن به عنوان یکی از نقاط قوت دولت نام بردند. به طور مثال آقای احمدی نژاد در طول این هشت سال 9 بار به استان بوشهر سفر کردند!

این مقدار سفر و حضور در بین مردم کاری بس ارزشمند است.

اگر روحیه جوان و پرنشاط آقای احمدی نژاد نبود، هرگز این سفر ها به این مقدار و در این سطح صورت نمی گرفت.

و یا پرکاری دولت نهم و دهم بر هیچکس پوشیده نیست.

قاعدتا رییس جمهور بعدی اگر بخواهد حرکت خوب سفرهای استانی را تداوم بدهد و بخواهد در بین مردم باشد، و اگر بخواهد مانند دولت قبل پرکار باشد و حتی پرکار تر، باید شخصی جوان باشد که روحیه ای پرنشاط و پرکار داشته باشد.

در بین کاندیداهای ریاست جمهوری یازدهم شاهد نام هایی هستیم که سن شان گاها بین 60 تا 70 سال و حتی بالاتر از آن!!!

شخصی با این سن، آیا توان انجام چنین حرکاتی را دارد؟

اما آیا صرف جوان بودن، می توان فرد را پرنشاط و پرکار دانست؟

قاعدتا جواب این سوال نیز منفی است.

هر جوانی را نمی توان شاداب و پرتحرک دانست!

برای شناخت انسانی با چنین ویژگی هایی، باید به سوابق افراد نیز دقت کرد.

برخی کاندیداتور ها تا به امروز تعداد حضورشان در جمع مردم یا در بین دانشجویان به تعداد انگشتان دستشان هم نمی رسد!

برخی از این آقایون تا به امروز فقط در زمانی که قصد کاندیداتوری داشته اند آمده اند در بین مردم!

چطور شخصی که سالها و سالها دارای مسئولیت های مختلف بوده، حتی یک بار در خارج از روال بروکراسی و اداری و خارج از چارچوب های تشریفاتی در بین دانشجویان و یا حتی مردم عادی حاضر نشده، می توان ادعا کند فردی پرنشاط و پرکار است؟

چطور می تواند چنین شخصی ادعای مردمی بودن داشته باشد وقتی که همواره تنها زمانی که به رای مردم احتیاج داشته، در بین مردم آمده است؟

پس با بررسی سوابق افراد، بررسی مسئولیتهایی که داشته اند، می توان به خوبی در یافت که چه کسی پرتلاش و پر نشاط است، و چه کسی تنها توانایی قرار گرفتن در پشت تریبون و سخنوری را دارد!

***

بیاییم با انتخاب رییس جمهوری جوان و پر نشاط و با تجربه در مسائل مدیریتی و سیاسی، فردی پرکار و پر تحرک برای خدمت به مردم انتخاب کنیم.

“مردم باید دنبال رئیس جمهورى باشند که توانایى، شادابى، احساس مسؤولیت و آمادگى به‌کار داشته باشد.” (بیانات‌ در دیدار مردم پاکدشت. ۱۰ بهمن ۸۳)
“مردم باید با چشم باز در این صحنه ى مهم حاضر شوند و ان شاءاللَّه خداى متعال کمک کند و دلهاى مردم را هدایت کند تا فرد با کفایت، شجاع، با اخلاص، داراى روح مردمى، شاداب و با نشاط، مؤمن به هدفها و ارزشهاى انقلاب، مؤمن به مردم، مؤمن به نیروى مردم و معتقد به حق مردم را انتخاب کنند؛ این مهمترین بخش مشارکت عمومى مردم در امسال است.”(بیانات در حرم رضوی ۱ فروردن ۸۴ )