سی و چهار سال از انفجار نوری که نام انقلاب اسلامی ایران برخود گرفت، می گذرد. در طول این سی و چهار سال این انقلاب فراز و نشیب های بسیار و تهدید ها و در مقابل فرصت های زیادی در مقابل خود دیده است.

اما ظرفیت های بالای این حرکت الهی، این توانمندی را به آن می دهد تا بتواند تهدید های پیشرو را به فرصت تبدیل کند.

یکی از بهترین راهکار جهت خنثی سازی تهدیدات، استفاده مناسب از فرصت هاست.

یکی از بهترین فرصت ها جهت زنده نکه داشتن و انتقال مفاهیم انقلاب اسلامی، بزرگداشت ایام الله دهه فجر می باشد.

این دهه به عنوان یکی از مناسبت های ملی-مذهبی ما ظرفیت های بلقوه ای دارد که می توان با برنامه ریزی خوب و مناسب ضمن بالفعل رساندن آن ظرفیت ها بهترین بهره را نیز جهت تحقق آرمان های انقلاب از این دهه انجام داد.

لذا بررسی محتوا و نکاتی که باید در این دهه از سوی مجریان برنامه ها  باید مدنظر قرار بگیرد، ضروری به نظر می رسد. از همین رو برخی نکات را یادآرو می شوم؛

-          افراط در نشان دادن دستاورد های انقلاب؛

بلا شک دستاوردهای انقلاب اسلامی ایران قابل شمارش نیست. جایگاه علمی ایران در بین کشورهای دنیا، تاثیرگذاری در معادلات منطقه ای و جهانی و همچنین خدمات رسانی به مردم و از همه اینها مهمتر "مردمسالاری دینی" در ایران، گواهی محکم بر این ادهاست. اما نباید در بیان این دستاوردها، آنقدر افراط کنیم تا کمی ها و کاستی های موجود را نادیده بگیریم.

مقام معظم رهبری هموراه با تاکید بر دستاورد های انقلاب، کاستی ها را نیز نام برده و همواره خواستار حرکت جمعی مسئولین در جهت رفع مشکلات بوده است.

پس مجریان برنامه های دهه فجر به یاد داشته باشند که با افراط در بیان دستاورد ها و سانسور مشکلات، مخاطبین را نسبت به انقلاب بدبین نکنند.

 

-          هزینه های غیر ضروری؛

گاها مشاهده می شود که به ماسبت این ایام فرخنده، جشن هایی در سطوح مختلف برگزار می شود که برای انچام آنان، هزینه های فراوانی صورت گرفته. به طور مثال بنرهای فراوانی که در سطح شهر به بهانه فضاسازی شهر نصب می شوند، نه تنها تاثیر مثبت ندارد، بلکه با توجه به وضعیت اقتصادی موجود، تاثیرات منفی بر فکر و ذهن مخاطب نیز دارد.

 

-          مخاطب شناسی برنامه ها؛

در اجرای برنامه ها، باید مخاطب شناسی به معنای وافعی صورت بگیرد. قاعدتا نمی توان یک نسخه را برای دانش آموزان، دانشجویان، معلمان، کسبه بازار و ... به یک شکل در نظر گرفت.

کاری که متاسفانه شاهد هستیم در حال حاضر انجام می شود.  برنامه هایی که برای قشر کسبه بازار است، با همان محتوا ، در دانشگاه و مدارس اجرا می کنند!

آسیب اینگونه برنامه اجرا کردن بسیار زیاد است. برخی کار ها در نظر برخی اقشار کار مناسبی به چشم می آید اما همان برنامه و کار ممکن است در چشم قشری دیگر سخیف به نظر آید.

حتی در محیطهای دانشجویی، همه دانشجویان نیز یک طرز فکر و اندیشه ندارد. پس برنامه های باید با ظرافت خاصی اجرا بشود.

به طور مثال نصب بنر در محیط های دانشجویی به مناسبت ها مختلف، نه تنها اثر مثبت ندارد، بلکه مصداق واقعی هزینه های غیر ضروری است.

 

-          اجرای صحیح و مناسب؛

گاهی ضرورت به خوبی شناسایی میشود. چگونگی اجرا هم بد نیست. اما کیفیت اجرا آنقدر بد است که باعث می شود برنامه به قولی بسوزد!

مثلا می خواهند در بحث اقتصاد مقاومتی کار کنند. چند عکس مناسب در این زمینه پیدا می کنند. به جای نشستن و فکر کردن جهت استفاده مناسب از آن تصاویر به نحوی که بیشترین بهره را بتوان برد، فوری بدون هیچ فکری عکس ها را بنر کرده و در سطح شهر نسب می کنند. حالا اگر کسی دیگر بهترین برنامه هم داشته باشد جهت استفاده از این عکس ها، این عکس ها دیگر در ذهن مخاطب تکراری شده و به قولی سوخته!

 

-          نوآوری در برنامه ها؛

برخی برنامه ها سی سال است با همان کیفیت و محتوا و شکل و شمایل اجرا می شود. این امر باعث شده تا برای مخاطب جذابیتی نداشته و اثرگذاری خودش را از دست بدهد. پس باید برای انتقال مفاهیم، به دنبال شیوه های نو و تاثیرگذار باشیم.

به طور مثال امروزه با ساختن یک فیلم خوب خیلی بهتر از هزار یادواره شهدا می توان ضمن نگهداشتن یاد و خاطرات شهدا، اثر مناسب نیز بر مخاطب خود بگذاریم.

تجربه شخصی من نشان داده که یادواره شهدایی در دانشگاه 40 نفر هم نبوده اند و کلی هزینه شد! اما بعد از ظهر همان روز با نسب چند تراک سیاه و سفید a4   در سطح دانشگاه مستندی پخش شد که حدود 100 نفر به تماشای آن نشستند!

اگر یک حساب سرانگشتی از هزینه ها و تعداد مخاطبین در نظر بگیریم و سپس با چندتا فرم نظر سنجی نظر مخاطب هم بگیریم، می بینیم که هزینه های آن یادواره صرفا اصراف بوده!

 

-          شور و نشاط در برنامه ها؛

نسل جوان، نسل هیجان و شور و نشاط است. نسلی است که از نصیحت بدش می آید. پس باید در برنامه هایمان شور و نشاط ایجاد کنیم.

در راهپیمایی 22 بهمن، می توان با ساخت ماکت های جالب، برگزرای نمایشگاه های عکس در مسیر راهپیمایی، پخش سرود های دستجمعی و ... شور و نشاط خاصی در مسیر ایجاد کرد.

البته این موارد تنها برای تلنگری بود تا اجرای برنامه های این دهه با حساسیت و دقت نظر قدم برداریم و  بتوانیم به تکلیف خود عمل کنیم.

گاها شاهد هستیم افق دید و نگاه برخی مسئولین فرهنگی ما اینقدر پایین است که به نوک دماغشان نیز نمی رسد که انشالله بعد از 22 بهمن برخی آنان را بیان خواهیم کرد تا آقایان توهم ضدیت بنده با آرمان های انقلاب به ذهنشان خطور نکند.