حیدریم

اگر کسی با ابزار آلاینده، فضای زیست و هوای تنفسی دیگران را آلوده کند،  یا اگر کسی سوار بر قایق، قسمتی را که خودش نشسته سوراخ کند و همراهان را در معرض غرق شدن قرار دهد،  یا اغذیه فروشی با عرضه ساندویچ‎‎های فاسد، مشتریان را گرفتار بیماری و مسمومیت سازد،  یا شخصی منبع آب یک شهر را مسموم کند و مردمی را که از آب لوله‎کشی استفاده می‎کنند، دچار خطر کند، 
آیا مردم جامعه به او اعتراض می‎کنند یا نه؟ یا اصلا «حق اعتراض» و برخورد و شکایت و جلوگیری دارند، یا نه؟ 

مگر نه این‎که «آزادی» است؟! پس به دیگران چه مربوط؟ 
مگر نه این‎که دیگران هم از آب و هوا و آزادی حقی و سهمی دارند؟
این همان ماجرای «نهی از منکر» است که به کام برخي تلخ می‎آید و می‎پندارند عمل به این فریضه، مغایر با آزادی افراد است و «تذکر لسانی» و «برخورد قانونی» را ورود به «حریم خصوصی» اشخاص می‎دانند و برنمی‎تابند؛ در صورتی که اگر آن خاطیان حقی دارند، دیگران هم حقوقی دارند! 

کسی که فکر می‎کند حق دارد هرگونه خواست زندگی کند و هرنوع سخنی بگوید و هر لباسی بپوشد و هر کاری خواست بکند، یعنی این‎که حق دارد گنداب و فاضلاب زندگی خود را به معابر و اماکن عمومی ر‎ها سازد و به‎خاطر «دل» خود، «دین» مردم را سست کند و برای خوش بودن خویش، دیگران را برنجاند. 

آیا نهی از «هنجار‎های غلط» فضولی در کار دیگران است، یا دفاع از حق جامعه؟ 
فرد مقدم است یا جمع؟ 
هوس شخصی مقدم است یا مصلحت جمعی؟ 
نهی از منکر، محدود ساختن مجرمان است، تا مصونیتی برای صالحان فراهم‎ آید. آیا این بد است؟ 

نهی از منکر، سمپاشی محیط‎‎های آلوده و آفت‎زدایی است، تا «عفونت معصیت» مشام انسان‎‎های سالم را نیازارد. کجای این نامعقول است؟ 
نهی از منکر کشیدن آژیر هشدار است، تا غافلان به کمین‎گاه دزدان نروند، یا در سراشیبی سقوط و پرتگاه تباهی نیفتند و این هشدار، به سود جامعه است. 

اگر نهی از منکر، خودسران و خطاکاران را ناراحت و ناراضی می‎کند، موجب رضای خداست. 
و... این بهتر است، چراکه رضای الهی ماندگار است. 
در کنار نهی از منکر، «امر به معروف» است که نشانه رشد و بالندگی و حیات جامعه است. 

چرا در فرهنگ دینی و زبان معصومان (عليهم السلام)، این فریضه، برترین واجبات به‎شمار آمده‎است؟ 
چون جامعه بدون این نظارت و حساسیت و واکنش، جامعه‎ای مرده و خمود است، بي حق و بی‎تعهد است.
 
امر به معروف و نهی از منکر، ‎افزون بر آن‎که «تکلیف شرعی» است، وظیفه اخلاقی و تعهد اجتماعی و نشان غیرت انسانی و حمایت از قانون و موجب بهره‎وری از آثار و برکات فرهنگ تذکر و یادآوری است. 
عطرافشانی در هوای «مسموم از هوای نفس» را از یاد نبریم.

منبع: جواد محدثی - پنجره